Jest to sposób wykorzystywany przez ekonomów do powiększenia zysków ich przedsiębiorstwa. Ma ona znaczenie jeżeli korzystamy z jakiegoś obcego kapitału i zyski jakie otrzymujemy umożliwiają nam spłatę go i jeszcze coś z tego zostaje dla przedsiębiorcy. Stopień takiej dźwigni finansowej jest wprost proporcjonalny do wartości kapitału, a odwrotnie do zysku obliczonego bo odjęciu odsetek, podatku i kapitału obcego. Ważny jest tutaj kapitał obcy. Dzięki niemu zwiększa się dług całego kapitału, jaki firma posiada, ale jednocześnie wzrasta stopa zwrotu. Poza tym kapitał obcy daje szansę na zwiększenie sprzedaży, co jest raczej znikome, jeśli korzysta się tylko z własnego kapitału. Efekty działania takiej dźwigni mogą być najrozmaitsze: na ogół rentowność danego przedsiębiorstwa jest większa od kapitału obcego, który został zapożyczony. Poza tym inwestor, który tylko pożycza pieniądze na rozwój ponosi dużo mniejsze ryzyko, niż ten, który wkłada swoje własne, prywatne pieniądze. Znaczenie ma też tutaj osłona podatkowa. Wpływa ona na zmniejszenie kosztów długu co do kapitału własnego. Opłacalne wykorzystanie jest możliwe, ponieważ kapitał obcy jest mniejszy od odsetek, które należy spłacić. Są one przecież kosztami, z których uzyskuje się dochód. Na obliczenie dźwigni stosuje się wzór. Jest to iloraz, w liczniku mamy zysk operacyjny, którym jest zysk nie wliczający kredytów i odsetek. W mianowniku zaś mamy zysk brutto, który obejmuje już te odsetki. Opłaca się stosowanie tego instrumentu finansowego, gdyż umożliwia ona rozwój firmy, jednakże jak większość interesów, nie jest pozbawiona ryzyka.